به این وب یه سر بزنید

                          http://hooriya-demoghradis.blogfa.com/

تابستونه   نمی خواید برید مسافرت؟؟؟؟؟؟  خوب یه پیشنهاد خوب ... یه سر به شاهرود بزنید پشیمون نمی شید البته آروم بزنید که سرتون نشکنه

                                     شاهرود

      شهر باصفا - مردم باصفا- دلهای باصفا                        

اول یه خورده عامیانه می نویسم بعد تاریخشو می گم :
به فرومد شاهرود(165 کیلومتری شهر تقریبا یکساعت و خورده ای فاصله ) که نزدیک میشید نخلهای زیادی می بینید (البته اگه هنوز باشه ) که شمارو به یاد جنوب کشور(اهواز و خوزستان و ...) میندازه
مجن با شیوه خاص خانه سازی مردمش و آب و هواش به ماسوله دوم ایران لقب گرفته (یعنی شمال کشور)
دشت شقایقها و نوع آب و هوا و پوشش روستای کالپوش ، کردستان و سنندج و غرب کشور رو به یاد شما میاره
بیدستان و شتر داری مردمش یاد کویر یزد رو زنده می کنه
خود شاهرودم که آب و هواش معرکه است (اینو من نمی گم اونایی که اومدن می گن) «بهش می گن قاره کوچک»
مخلص کلوم این که شما با اومدن به شاهرود هم جنوب رفتید ، هم شمال ،هم غرب ،از اینورم میرین مشهد و دعا به جون من می کنید که اینجا رو بهتون معرفی کردم دیگه چی از این بهتر؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
راستی حتما یه سر به آشار بزنید ولی شب اونجا نخوابید چون فوق العاده سرد میشه واسه خواب برید بلوار( البته مهمانسرا و هتل و مسافرخونه هم داریم ولی بیشتر مسافرا یا بلوار یا ابشار و هفت تیر و ...  اتراق میکنن)
آبشار و بلوار به وسیله یه راه نسبتا طویل از روی کوه که به جاده سلامتی معروفه به هم وصل میشن (ولی شما با همون ماشین برین بهتره )  در مورد سوغات شهر هم آخر متن می نویسم و همچنین برا اینکه با خریدکردنتون ورشکست نشید آدرس چند جا رو براتون میذارم (البته تو ادامه مطلب و آخر متن) براتون عکس هم نمیذارم که بیاین سور پرایز بشین
حالا سر تاریخ و جغرافیای شهر بریم و اماکن دیدنیش:

 بیقرار آمدن ، آشفتن و آرام شدن

                                       حس گنگی ست که من دارم و دریا دارد

سلول انفرادی یا اتاق کار هیچ فرقی نمی کند مهم چهار تا دیوارست که فرصت پرواز را از ذهنت می گیرد تا هر روز مچاله تر از روز قبل در خودت فرو روی و انگشت حسرت به دهان بگیری و خیره شوی به نقطه ای که موجودیت را تجربه نکرده  یا نا کجایی که خودت هم هرگز نفهمیدی کجاست و آنقدر به همان حال بمانی تا نوه ی هوگو که به احترام پدر بزرگش لابد اسم او را هم ویکتور یا ویکتوریا !! گذاشته اند کشفت کند و بینوایان 2 و 3 شاید هم 4 و 5 را از لابه لای انگشتهای جوهریت و قیافه عبوس ملوست ! یا ملوس عبوست!! خلق کند .تازه اگر خدای شانس باشی و گرنه که باید آنقدر همان جا و به همان حال بمانی تا روزی (آنهم شاید) به عنوان نماد کدام رنج و حس غم آلود بشری بشوی مجسمه سر میدانی به همان نام که اگر این هم نشود یا باید خوراک جوجه گنجشکان شوی یا منتظر صاعقه ای ، طوفانی ، زلزله ای (یا هر خانه خراب کن دیگری ) باشی تا همان مچاله مغمومت را هم نیست کند که بعدها مردم به یاد نیاورندت ... که از قدیم گفته اند : نه خانی آمده و نه خانی رفته !!!!!!!! ؟ ...

وای می دانم هر روز به جای منسجم تر شدن افکارم پریشان تر می نویسم اما دست من که نیست وگرنه حتما ... که شاعر نگوید :

                            چون طفل که از خوردن داروست پریشان

                            با دوست پریشانم و بی دوست پریشان

                            ابرو به هم آورده و گیسو زده بر هم

                            چون ابر که بر گنبد مینوست پریشان

                            مجموعه ناچیز من آشفته او باد

                            آنکس که وجودم همه از اوست پریشان

                            دست و دل من بر سر این سلسله لرزید

                            در جنگل گیسوی تو آهوست پریشان

                            آرامش دریای مرا ریخته بر هم

                          ماهی که پریخوست ، پریروست ، پریشان

                            با حوصله تنگ و دل سرد چه سازم

                           با دوست پریشانم و بی دوست پریشان

 آری مدتی است آرامش دریاییم بر هم خورده  آنقدر که گاهی می بینم دلم برای خودم لک زده است یاد پست قبلی هم را زنده کنم می شود ) آدم نیست !         این ماه دریا را  دیوانه کرده)

آنقدر متلاطم شده ام که حتی دیگر دستم هم به قلم نمی رود والبته شاید هم قلم به دست من !

که یا این برای آن کوچک است و یا آن برای این ... ( حکایت همان لقمه بزرگتر از دهان است )

آخ که چقدر دلم برای خواندن پر می زند

دریغ که کتابهای خوب دیگر حوصله نوشته شدن ندارند و آنها هم که داشتند حالا دارند توی قفسه های بزرگ و کوچک کتابخانه ها لابه لای هزار هزار کتاب دیگر خمیازه می کشند و آنها هم که بیدار مانده اند حوصله و توان خوانده شدن را ندارند !!!

 نه اصلا هر کاری می کنم نمی توانم یورش واژه های یاغی ذهنم را کنترل کنم و ایضا سازماندهی تا شاید جمله ای درست ساخته شود . انگار این فرمانده پیر دیگر توان رهبری این ارتش بزرگ را ندارد و کم کم باید تا اخراج نشده خودش استعفا بدهد که ابرومندانه تر باشد!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

باز هم بماند که :

مرده و روده درازی ؟ من قرار است شوم

نوبر مرده ی این دهکده کم کم امشب

شعر خوبیه شاید براتون گذاشتم آخه همچین بی ربط هم به حال الانم نیست

(البته این متن و چند وقت پیش ها نوشتمو نشد بزارمش تو وب)

با روزگارم چه می کنم؟!

با گذر روز ها و ثانیه ها و جا ماندن تکه های ریز و درشت خاطره برای خودم قصری ساخته ام که شاپرک خیالم آزادانه در باغ های آن می گردد و ریشه های دراز درخت تنهاییم تا سیاهچال های آن دویده اند.

کاش از پس دیوار های بلند خیالت قاصدک هایم رد می شدند تا شاید لحظه ای در برکه رویاهای تو مهمان نیلوفرها بودند.

کاش گل های یاس خانه ات بخشکند تا نسیم فقط با عطر تو سنگین شود و رد شود از روی رویای خیس من تا شاید خشک شود نم این همه تنهایی.

فصل ها می گذرند و رنگ عوض می کند درخت پیر خانه ام.گویی هر روز به من می فهماند که یک روز پیر تر شدام.بی خبر از آنکه نهال زیبای رویایم تازه شکوفه کرده.

در این هیاهو وجودم لبریز از یاد توست.وجودی که واپسین ذرات غرورش را در نهان خانه دلم می پاید.

کاش نمی دانستی که در قلبم قفسی برایت ساخته ام تا شهد شیرین حرف هایت را تنها خودم بنوشم.

این همه دوری و رنج را پایان خواهم داد و روزی از شهر تاریک تنهایی خویش با فانوس امید در دست به دیدارت خواهم شتافت و در بیشه پهناور وصال از میان تمام گلها تنها مریم های پاییزی را جستجو خواهم کرد........

دو تا بیت شعر.....

همیشه فاصله بوده   بین  دستای  من و تو                     با همین تلخی گذشته شب و روزای من و تو

راه دوری بین ما نیست اما باز اینم  زیاده                     تنها پیوند من و تو دست مهربون باده..........

این چند مدت یه چیزایی به صورت نا پیوسته نوشتم . واسه همین با خط از هم جداشون کردم هرکدوم مال یه روزه متفاوته:

نه!... انگار قرار نیست دوباره بشود آنچه همیشه بود . مسلما حتی دوقلوهای همسان نیز تمام افکارشان شبیه هم نیست چه برسد به من که یک کپی شبیه سازی شده از خودم هستم . اصلا اینطور نمی شود ادامه داد وقتی این یک دنده لجوج فقط می خواهد بدود و انقدر تند هم می دود که ...
باید تصمیم جدیدی بگیرم ...می خواهم تمام ثانیه های خودم را بردارم و به نخ بلندی بکشم تا هم اسیر دستهایم باشند و هم هر وقت خواستم یکی یکی رهایشان کنم ... مثل این تسبیح که هرگز آب توی دلش تکان نمی خورد    
 

دست خودم که نبود وگرنه می دانستم این روزها که گرانی غوغا کرده واژه ها را هم باید ذخیره کرد برای روز مبادا که نه اما روزی مثل همین امروز که من تا خرخره پر حرفم و گفتن نمی توانم  . راستش چند وقتیست که فقط می خواهم بخوابم مثل فرعون در مقبره اش هزاران هزار سال که هیچ کس نتواند آرامش پر دردم را آشوب کند .می خواهم بخوابم مثل اصحاب کهف در غار تنهاییشان که هیچ جنبده ای یارای نزدیک شدن به من را نداشته باشد و بیدار شوم در حالی که هیچ کس را نشناسم و هیچ کس نشناسدم تا شاید ... می خواهم بخوابم مثل مردگان وادی السلام که فقط خدا دست بگذارد روی    شانه ام و بیدارم کند که بلند شو تمام ماجراها خواب کابوس بود و تو در خواب هذیانها گفتی که ناچار شدم   به بیداریت
عجیب چشمهایم تاب آورده اند این همه بیداری را .. چه سنگدلم من که دیده بوسیها و هم آغوشیهای شبانه پلکهایم را از آنها دریغ کرده ام و بیچاره ها خم به ابرو نیاورده اند
آری می خواهم بخوابم مثل تلفنی که هیچ وقت زنگ زدن را تجربه نکرده و کلونی که هرگز با دستی به صدا در نیامده     اما...
اندوهم ، این تنها همدم شبهای گرفته ام مدتهاست دچار افسردگی شده و دیگر برایم لالایی نمی خواند دیگر چشمهایم را خشک نمی کند که سیلابهایشان نشویند همه رویاها و کابوسها و خوابهایم را
باید بروم بیرون و هر جور شده کمی خمیازه بخرم !   خستگی را مدتهاست در تمام سلولهای بدنم انباشتم
 

( مدتهاست خیلی دلم می خواهد به بعضی ها بگویم :
دروغ ترین راست های عالم را راحت می شود روی خطوط ممتد و صاف مهر کرد مهم این است که بتوانی راست تر ین دروغهای عالم را روی خطوط کج و معوج سیم های ارتباط دلت اعتراف کنی و نترسی از محاکمه اش !!)

منم از بعضیا! یاد گرفتم متنام به ادامه مطلب می رسه !!! یه شعر گذاشتم تو ادامه مطلب خالی از لطف نیست حتما بخونید

یه بار اومدم نوشتم ولی نمی دونم چرا ثبت که میشه کل وب میریزه به هم

برام دعا کنید این روزا خیلی داغونم

دلم برا همتون تنگه داداشای عزیزم و ابجیای گلم

                        تکیمو دادم به دیوارای شهر            با همه قهرم و با ادما قهر

                       یه نفر مثل خودم مونده به جا         بس که تکیمو دادم به دیوارا

                                 دیوارا تکیه دادن به شونه هام

                                         دیوارا تکیه دادن به شونه هام

                           خانم جان گفت :

                       مواظب باش کار دست خودت ندهی  !

                               ما آنروز منظور خانم جان را نفهمیدیم

                              اما...

                 اگر منظورش ابریشم موهای مینا بود           که 

                                        دیگر کار از کار گذشته است

اصلا این روزا دستم به قلم نمیره اما به خاطر تو یه چیزایی نوشتم که نگی چرا ادامه نمی دی

اگه خوب نشد شرمنده  :

چه مصیبت بزرگی است زندگی در دنیایی که هیچ کس تو را نفهمد و حتی نتوانی فرار کنی یا گوشه ای از خلوت مغمو م اتاق در خود فرو روی آری می دانم که لحظات نوشتن تنها لحظات خوب و صمیمی منند

می خواهم بگویم برای تو ... همین تصویر آشنایی که در چار چوب وجودم بر دیواره دلم آویخته ام درست همانجا که ورود ممنوع است

می دانی همیشه کسانی هستند که سخت دوستشان داریم و همانها بیشترین بهانه و بزرگترین سلاح را برای آزارمان دارند ... عشق ... همانچیزی که داشتنش سخت است و نداشتنش سخت تر اما بودنش دلچسب!!!

اصلا نمی دانم چرا هر گاه شروع به نوشتن می کنم تمامی جملاتم فرار می کنند و اصلا نمی شود دوباره سر همشان کرد و اینگونه است که نوشته هایم می شوند هذیانهای خاموش

می دانی آدم وقتی روحش کشته می شود می شود شبیه کاغذهای مچاله مملو از واژه های ناچاری غربت زده که پرت شده اند گوشه ای از تنهایی و خلسه خودشان . همه دورش هستند و هیچ کس کنارش نیست می شود مرده متحرک مخصوصا وقتی با آرپیجی زخم زبان بزنند درست برجهای دو قلوی ذوقت را ویران کنند . تازه همه اینها یک طرف و این که بهترین دوستت که خوب می فهمدت و خوب می نیوشد حرفهایت را و خوب جواب می دهد به علامتهای سوالت و بودنش حکم قرص آرام بخش است کنارت نباشد و حتی یک تلفن هم نتوانید به هم نزدیک شوید یک طرف

می دانم ورقهای بیچاره را بیهوده لبریز حرفهای نگفته کردم و آخرش هیچ کس نفهمید این همه صغرا و کبرا چیدن برای چه؟؟؟؟؟؟

مطمئنا گفتنش را نگفتم اما کسی باید پیدا شود که کشف کند این آسمان ریسمان ها و اراجیف برای چه به قوز کمر هم سنجاق شدند شاید امروز کلی برزخ خورانده ام به روحم و وجدانم را ۲۴ ساعته کرایه داده ام به عذاب که دلیلش تفسیر طبری شود و گفته نشود بهتر !

اما فقط اینها نیست   این روزها بدجور دلم برای کسی (شاید خودم) که نامش را دریا گذاشتند تنگ شده

نمی دانم شاید هم همراه دلنوشتهایش مدفون شد تا هرگز هیچ کس به یاد نیاورد چشمانش را.....(از اینجا به بعد و حذف کردم)

فقط هر کدامتان می شناسیدش این دریا را بگوییدش که اسم قحطی بود مگر؟؟ ..... کاش هرگز دل به دریا نمی زدی!!!!

          آن شب که خدا طالع ما را زمین گذاشت

            بین من و نگاه تو دیوار چین گذاشت

             دیوار چین ادامه بخت بد من است

           آن را خدا برای همین در زمین گذاشت

          جنگی میان عاشق و معشوق در گرفت

         من را به روی خاک و تو را روی زین گذاشت

                حتی پلیس وارد این اتفاق شد

            پایان جرمهای مرا نقطه چین گذاشت

                        ...             ...

                        ...             ...

               کاشان همیشه فاصله انداخت بینمان

         عمری مرا به دیدن چشمت ظنین گذاشت

              رفتم که از رگم به تو نزدیکتر شوم

            اما مگر حماسه حمام فین گذاشت ؟

        دیگر بس است ما به رسیدن نمی رسیم

            باید سلاح فاصله ها را زمین گذاشت

چگونه می توانم دوریت را تحمل کنم؟چگونه می شود وقتی سر تا پای وجودم در انتظار نوازش نگاه توست؟

چگونه سیمایت را از من پنهان می کنی در حالی که دست هایم همیشه شرمنده چشمانم هستند وقتی حتی نمی توانند تو را لمس کنند.شاید شرمندگی شان را با پاک کردن شیره شور چشمانم کمتر می کنند.

در سینه ام غم موج می زند.آن چنان که انگار دیگر جایی برای قلبم نمانده است و در سرم فقط صدایی را به خاطر دارم که می گفت دوستت دارم........

خسته شده ام.آینه خانه ام از بی کسی ترک خورده.این روز ها دیگر آینه هم مرا نمی بیند.این روزها هیچ کس مرا نمی بیند.مثل مرد نا مرئی شده ام.فقط به خواطر تکرار اسم ساده توست اگر صدایی از من عاشق مانده است...

به جدایی که فکر می کنم یخ می زنم.انگار ضربان قلبم کمتر می شود.می خواهد بایستد!!!!

به جدایی که فکر می کنم به عشق تو به قلبم می گویم فریاد بزند.....دوستت دارم..

   با تو این تن شکسته داره کم کم جون می گیره

                                                         آخرین ذرات موندن توی رگهام  نمی میره

با تو انگار تو  بهشتم   با تو پر سعادتم  من

                                                          دیگه از مرگ نمی ترسم عاشق شهامتم من

اگه رو حصیر بشینم اگه  هیچ نداشته  باشم

                                                           با تو من  مالک دنیا  با تو  در نهایتم  من

       با تو شاه ماهی دریا بی تو مرگ موج تو ساحل

                                                            با تو شکل یک حماسه بی تو یک کلام باطل

               بی تو من هیچی نمی خوام از این عمری که دو روزه

                                                            نرو تا غم  واسه  قلبم  پیرهن  عزا  بدوزه

   با تو انگار تو بهشتم   با تو پر سعادتم  من

                                                             دیگه از مرگ نمی ترسم عاشق شهامتم من

راستش شاید دیگه آپ نکنم اونوقت این وبلاگ می مونه و کلی خاطره و طوفان که چون بیشتر از بقیه منو می شناسه!!می تونه ادامش بده اما من...

نه . مثل خیلیا واسه بیشتر شدن بازدیدام نمیگم دارم میرم چون قرار به رفتن نیست به دیگه نیومدنه

نمی دونم شاید م.......   فقط میگم واسم دعا کنید     همین

از همتون ممنونم : داداشای گلم که هیچ وقت !! تنهام نذاشتند و از همخاک عزیزم که واقعا این مدت ....مرسی عزیزم ایشاللا همیشه بهترین برات بیاد از همه چیز و از همه دوستان گلی که باهاشون آشنا شدم

همین دیگه راستی آپ امروز یه خورده زیادی طولانی میشه واسه همین دلنوشته ها رو تو ادامه مطلب می نویسم که هر کی دوست داشت بره بخونه

و....        خدا حافظ به شرطی که   (همتون باور کنید و... )بفهمید تر شده چشمام 

    دیگه میخوام بمیرم               مث یه سپیدی گچ   زیر خاکستر و دوده

                    مث شعری که یه شاعر        اونو تا نصفه سروده

 دیگه می خوام بمیرم           مث برگی روی یک درخت خشکیده که داره قطع میشه

               یا نجس !!        مثل مگس    که نیمه جون چسبیده پاهاش به شیشه

دیگه میخوام بمیرم      مث یه تیکه ی استخون ماهی

                                                   لای دندونای یک گربه لوس پشمالو

            مث فرمون      زیر دستای یه راننده  مست و خواب الو

دیگه میخوام بمیرم    بسه هر چی توی مه مثل چراغای ماشین باریا هی نفس زدم

         بسه هر چی مث ماهی     واسه به دریا رسیدن هر چی موجه پس زدم

دیگه می خوام بمیرم         بمیرم تا خاک بشم لای آجر نماهای آپارتمون

                بمیرم تا لااقل     بوی تنم پاش برسه به آسمون

   دیگه میخوام بمیرم                       نه ...               دیگه مُردم

                مث جدول زیر پای بچه های بازیگوش

                              مث تارو پودی که بوی عرق گرفته لای یه روپوش

دیگه مُردم !

             ...

                  ...

                         آره مُردم           دیگه هرچی چوبه تو زندگی خوردم

                               دیگه مُردم

                                           دیگه          مُردم...

هیچ تنها و غریبی طاقت غربت چشماتو نداره

هر چی دریا رو زمینه قد چشمات نمی تونه ابر بارونی بیاره

وقتی دلگیری و تنها غربت تمام دنیا از دریچه قشنگ چشم روشنت می باره

نمی تونم غریبه باشم توی آیینه چشمات

تو بزار که من بسوزم مثل شمعی توی شبهات

توی این غروب دلگیر جدایی توی غربتی که همرنگ چشاته

همیشه غبار اندوه روی گلبرگ لباته

حرفی داری روی لبهات اگه آه سینه سوزه

اگه حرفی از غریبی اگه گرمای تموزه

تو بگو به این شکسته قصه های بی کسی تو

اضطراب و نگرانی حرفای دلواپسی تو

این پست و هر کار کردم نتوستم ....

فقط یه شعر می نویسم به خاطر سر تو که دستمال برای چه ببندی وقتی درد نمی کند :

دیگه دلتنگ خونه نمیشه دل . خونه ای که آینه هاش کاغذین

                        نمی تونم دیگه دوست داشته باشم . آدمایی رو که اسباب بازین

آخرش آدمکای کاغذی . می سوزن با کبریتای بی خطر

                       تابوتا سایه ها رو خاک می کنن . سنگ قبرا می خوابن بی دردسر

دیگه دلتنگ نمی شم حتی اگه . خونه رو چراغونی کنین برام

                        دیگه باور ندارم خداتونو . که همش صخره می ریخت رو غصه هام

                                        خورشیدم و شهاب قبولم نمی کند

                                        سیمرغم و عقاب قبولم نمی کند

                                     ای روح بی قرار چه با طالعت گذشت

                                     عکسی شدم که قاب قبولم نمی کند